انتشارات حرفه هنرمند


وعده‌ی هنر مفهومی - بلیک استیمسن/ صالح نجفی
جهان تصویر: هنر و فرهنگِ رسانه - لیزا فیلیپس/ گلنار نریمانی
گونه‌گونی‌های هنر مفهومی - پیتر آزبرن/ ترجمه‌ و تلخیص: کتایون یوسفی
پاپ آرت و آینده‌های در گذشته - آرتور دانتو/ مهدی نصراله‌زاده
چرخش زبان شناختی هنر:تلاقی‌زبان‌و‌عکاسی‌
درهنر جدید - مجید اخگر
بیانیه مارتا رازلر/ ابوالفضل توکلی شاندیز
زیبایی‌شناسی‌زدایی - هارولد روزنبرگ/ ابوالفضل توکلی شاندیز
بندهایی درباره‌ی هنر مفهومی - سول لِه‌ویت/ ابوالفضل توکلی شاندیز
دفاع از فرایند «مفهومی» در هنر - اِیدریئن پایپر/ ابوالفضل توکلی شاندیز
در حمایت از فراهنر - اِیدریئن پایپر/ ابوالفضل توکلی‌شاندیز
منطق مدرنیسم - اِیدریئن پایپر/ ابوالفضل توکلی شاندیز
تثلیث غیاب - مهران مهاجر
هنر جدید: تبارشناسی هنرمعاصر
شماره ی 61 نشریه، ویژه‌نامه‌ای است درباره‌ی «هنر جدید»(New Art). منظور از هنر جدید، در ساده‌ترین تعریف، شکلی از هنر است که در تمایز از الگوی مدرنیستی‌ای که حدود صدوپنجاه سال بر تولید هنری در عرصه‌های مختلف غلبه داشت، به‌تدریج از میانه‌های سده‌ی گذشته ــ و به طور مشخص‌تر از دهه‌ی 1960 ــ پا گرفت و به‌تدریج بر تمام شئون تولید و ارائه و دریافت و فهم هنر اثرگذار شد، و نهایتاً به چیزی انجامید که امروز به عنوان «هنر معاصر» شناخته می‌شود. در حقیقت چارچوب‌های اصلی «جهان هنر»ی که در حال حاضر بر این عرصه حاکم است در این دوره پایه‌گذاری شد (هرچند که این به معنای نفی تحولاتی که در این فاصله رخ داده، نیست). به این ترتیب چیزی که در مورد آن سخن می‌گوییم یک «سبک» یا شیوه‌ی تولید هنر نیست؛ رویکرد یا نظریه‌ی بخش کوچکی از جهان هنر یا گروهی از هنرمندان به اصطلاح «پیشرو» نیست؛ بلکه سرمشق یا پارادایمِ جدیدی است که از دل تحولات ساختاری کلانِ جوامع غربی از دهه‌ی 50 میلادی به این سو برآمده و به نوبه‌ی خود واکنشی به این تحولات بوده است.
سال پیکاسو، عصر دوشان - لری ویتمن/ مهدی نصراله‌زاده
درباره‌ی«سال پیکاسو،عصر دوشان» - مهدی نصراله‌زاده
مارسل دوشان (1968ـ1887) - جَسپِر جانْز/ مهدیه‌ کُرد
میراث جکسون پالاک (1958) - الن کَپْرو/ محمدرضا یگانه‌دوست
یوزِف بویْس و دیرْک شوارتز - ترجمه: آرش ابراهیمی‌فر
در جست‌وجوی خصیصه‌ی میدانی - یوزف بویس/ سولماز خطایی‌لر
دیوارهای بی‌روح - روکریت تیراوانیت/ سولماز خطایی‌لر
گروه کنش یا رویداد جمعی - ترجمه: مهدیه کرد
هنرجدید: نیاکان دور و نزدیک
در این بخش قرار بود، و هست که بیش از آنکه به نظریه و نیز به تبیین و تفسیر آثار بپردازیم از هنر و آثار هنری و از تجربه‌ی مواجهه با آثارْ توصیفاتی زنده، ملموس و صناعت‌محور به‌دست دهیم و قرار بود، پیرو رویکرد مورد اشاره، دل به جاذبه‌ی احتمالی آثار بسپاریم و، بسته به مورد، برای این مجذوبیت، در قالب زبان مصنوع، مابازایی ادبی پیدا کنیم. اما چه باید کرد با هنری که در بخش اعظم خود به جای آنکه حسی و حسّانی باشد «مفهومی» است و بیش از آنکه صناعت‌محور باشد «ایده‌محور» است؟ این چالشی بود که در این بخش تنها به آستانه‌ی مواجهه با آن رسیده‌ایم، بدون آنکه چندان مجال پرداختن شایسته‌و‌بایسته به آن را داشته باشیم. به عبارت دیگر، چالش پیش روی این بخش مواجهه‌ی تجربی با آثاری بود که یک سر آن به هنر مفهومی و سر دیگرش به ضدهنر می‌رسد، آثاری که مفهوم «تجربه» را از اساس دگرگون کرده‌اند و صحبت‌کردن از آن را تا حد زیادی مصداق نقض غرض ساخته‌اند. در اینجا صحبت از تغییر یک پارادایم است و این همان ایده‌ای است که مضمون اصلی مقاله‌ی اول، «سال پیکاسو، عصر دوشان»، را تشکیل داده است.
ساخت‌وپرداخت - گفت‌وگوی ایمان افسریان، مجید اخگر و غزاله هدایت با نازگل انصاری‌نیا
ایده‌پردازی با ماده - مجید اخگر
مذاکره‌ی مستقیم - گفت‌وگوی ایمان افسریان، غزاله هدایت و مجید اخگر با‬ شهاب فتوحی‬
در ستایش عنوان - همایون عسکری سی‌ریزی
باربد گلشیری؛ علیه کلان‌روایت‌های هنر - فوآد ترشیزی
ضمیمه: ضمایم بابک گلکار - عباس دانشوری/ فرید دبیرمقدم
محدودیت مقدس - بهزاد نژادقنبر
دو سوی یک دیوار - علیرضا رضایی‌اقدم
دمی بیاسای، عکس‌هایی که خاموش ماندند - غزاله هدایت
مرز زنگ‌زده - زروان روحبخشان
هنر امروز و مبحث همیشگیِ دلالت - وحید حکیم
هنرجدید: ایران
هنر جدید به‌معنای امروزی‌اش در ایران پیشینه‌ی چندان غنی و پرطنینی ندارد. راهی متفاوت طی کرده است که به‌گمان ما قیاس نعل‌به‌نعلِ آن با غرب ما را به جایی نمی‌برد. بارقه‌هایی اینجا و آنجا با افرادی شکل‌گرفته است. مارکو گریگوریان و مسعود عربشاهی گروه آزاد را اوایل دهه‌ی پنجاه بنیاد نهادند و هنرمندانی همچون پرویز تناولی، منیر فرمانفرمائیان و مرتضی ممیز و چند تن دیگر، گاه‌وبی‌گاه چه در هیئت عضوی دائمی و چه میهمان، این گروه را همراهی کردند تا به‌زعم خودشان قیود را کنار بگذارند، مفاهیم و مضامین را درهم بریزند و طرحی نو دراندازند. سنت‌شکنی خواست این هنرمندان بود، گرچه چندان تعریف روشنی هم از نیات خود نداشتند. آشور بانیپال بابلا هنرمند دیگری بود که در سال 1356 با عکس‌هایش در گالری ثریا معیارهای به‌اصطلاح اخلاقی را کنار گذاشت و تابوشکنی کرد. اما فارغ از این هنرمندان و ذوق‌ورزان، تنها جریانی که مستمر، از سال 1346 تا 1356 یازده دوره ادامه پیدا کرد جشن هنر شیراز بود تا امکانی باشد برای نمایش آخرین و نو‌ترین کارهای هنرمندان بزرگ جهان. موسیقی و سینما و تئاتر و رقص، اجرا و نمایش، صوت و آوا کنار هم نشستند تا مجزا و گاه باهم، نگاه ما را به این عرصه‌ها «امروزی» کنند.
نقدی بر نمایشگاه‌ کرنش به حافظ - علیرضا رضایی‌اقدم
نقدی بر نمایشگاه یادآورده‌ها - منا زهتابچی
نقدی بر نمایشگاه محسوس استمراری - علیرضا رضایی‌اقدم
نقد فصل
این فصل تلاشی ست برای ورود حرفه : هنرمند به عرصه نقد آثار هنری فصل بدون حاشیه‌روی و حشو و زوائد و شکل دادن به نقد‌‌هایی موجز و مشخّص در مورد نمایشگاه‌هایی مشخّص. اگر نمایشگاه های فصل پر رونق و بحث برانگیز باشند و یاری همکاران مستمر، این تجربه را ادامه خواهیم داد.
در این بخش نقد نمایشگاه‌های دو فصل گذشته را به انتخاب جمعی از همکاران حرفه: هنرمند خواهید خواند. هدف این است تا با زبانی روشن، به دور از کلی‌گویی و فلسفه‌‌‌‌‌بافی در مورد برخی نمایش‌های دو فصل گذشته، مطلب کوتاهی نوشته شود.
این تلاش با این پیش فرض آغاز می‌شود که نقد هنری نه از دل فلسفه یا ادبیات که از درون تجربه مکتوب و مستدل شده‌ی یک بیننده‌ی خلاق و خبره پدید می‌آید. همه تجربه کرده‌ایم که گاهی بعد از نمایشگاهی ساعت‌ها در موردش بحث می‌کنیم و نظر می‌دهیم. در بسیاری مواقع این نظرات و قضاوت‌ها اگر مکتوب و مستدل شوند ارزش آن را دارند که در عرصه عمومی انتشار یابند. ادّعای بزرگی نداریم. اگر بتوانیم در این ابراز نظر به زبان مشترکی برای بیان اختلافات‌مان دست پیدا کنیم، می‌توان گفت که بنیان فضایی زنده و واقعی را برای نقد پی ریخته‌ایم. در آن صورت شاید بتوان گفت که نقد از حالت فضل‌فروشیِ بی‌پایه، حرف‌های کلی و مبهم و ‌بی‌فایده، و تعارف و تعریف فراتر رفته است.