انتشارات حرفه هنرمند


تاریخ‌نگاری در عکاسی هنری ایران : صیاد نبوی

عکاسی هنری ایران و پدیده‌ی شهر‌نشینی : شه‌مال مرتضایی / زانیار بلوری

بُرش، رتوش و دیگر مسائل : حمیده نوری نیارکی

زنان علیه زنان (2) : هادی آذری
حرفه: عکاس... عکاسی معاصر ایران
در این شماره و شماره‌ی پیش سعی کردیم از کسانی که در وهله‌ی اوّل مسئله شان عکاسی و به دیده‌ی ما مهم‌تر از آن، عکاسی ایران است، مدد بگیریم. تمرکز اصلی این دو شماره معطوف به عکاسی معاصر ایران و تا اندازه‌ای معضلات آن است. در پایان این شماره سعی کردیم حتی الامکان از تمامی عکاسانی که هم مطرح اند و هم بیش و کم مستمر کار می‌کنند تصویری انتخاب کنیم. همه‌ی کارها مربوط به عکاسی معاصر ایران هستند. گمان می کنیم این نگاه گذرا هم نوشته ها را ملموس‌تر می کند و هم افق گسترده‌تری پیش روی ما می‌گشاید.
نقش گالری ها در روند یک دهه عکاسی ایران : مژگان خادمی‌راد

نابهنگامی گفت‌و‌گو با فرشید‌آذرنگ درباره وضعیت عکاسی معاصر ایران : رامیار منوچهرزاده، غزاله هدایت

نگاهی گذرا به گزیده‌ای از عکاسی معاصرایران : غزاله هدایت
محل اصلی بحث کجاست؟ : ایمان افسریان

درباره‌ی امکان یک استراتژی فرهنگی : گفت‌و‌گوی رویین پاکباز، مجید اخگر و ایمان افسریان

درباره‌ی دو مقاله و یک گفتگو : مهدی نصراله‌زاده
حرفه: نقاش... پنجره‌ی بسته: استراتژی فرهنگی
در شماره‌ی 54 مجید اخگر مقاله‌ای با عنوان مسیرهای هنر ایران: طرحی از امکان یک خلاقیت تاریخی نوشت و در آن چهار راهبرد هنری هنرمندان معاصر ایران را در ارتباط با تقابل ایرانی‌ـ‌جهانی برشمرد و تلویحاً سعی نمود محک و میزانی برای نوعی سنجش و قضاوت در مورد هنر معاصر ایران ارائه دهد. در این شماره ایمان افسریان در مقاله‌ای مبنای دسته‌بندی اخگر را به نقد کشید و تاکید کرد که اگر محل اصلی بحث درست تشخیص داده نشود این دسته‌بندی‌ها راه به جایی نمی‌برد. او تقابل اصلی و مهمی را که می‌تواند مبنای دسته‌بندی باشد، نوع رابطه‌ی آثار هنری با نظام‌های فکر تصویری می‌داند. در ادامه آن مجادله رویین پاکباز هم به بحث وارد شد و در گفتگویی با حضور نویسندگان دو مقاله شرکت کرد. او اصلاح‌طلبانه خواندن دسته‌بندی اخگر را نادرست می‌داند امّا با بعضی از مصداق‌های پیشنهادی اخگر هم موافق نیست و پیشنهادهای افسریان را ایدئالیستی و دور از واقعیت می‌بیند. مهدی نصراله زاده بعد از مطالعه آن دو مقاله و این گفتگو سعی کرد این ایدئولوژی‌ها را که پشت بحث‌ها پنهان می‌شوند عیان کند.
مایکل برمانس: چاقویی در چشم : مُنا زهتابچی
حرفه: نقاش...پنجره‌ی همسایه: مایکل برمانس
در این شماره از مجله به توصیف آثار مایکل برمانس پرداخته‌ایم. دلیل اهمّیت آثار مایکل برمانس به عنوان یکی از مهم‌ترین هنرمندان حال حاضر در ابتدا کمی سخت است. او بسیار ساده و صریح در مورد آثارش صحبت می‌کند، معایب و ضعف‌هایش را به راحتی اعلام می‌کند و آشکارا در مورد علاقه‌اش به هنر پایین و موسیقی عامه‌پسند حرف می‌زند.
موفقیت یک شبه برای برمانس حاصل نشد. او هنگامی‌که 37 ساله بود، اوّلین نمایشگاه مهم اش را در اس. ام. ای .کی1 برگزار کرد. در پی آن در سال 2002  گالری زنو ایکس2 در آنتورپ آثار او را به نمایش گذاشت و بلافاصله در سال بعد گالری دیوید زوئیرنر3 در نیورک نمایشگاهی ازکارهای وی را برپا کرد. بدین ترتیب شهرت با اینکه خیلی دیر به سراغ برمانس آمد، امّا او به سرعت در محافل مهم هنری شناخته شد و جایگاهش را در دنیای هنر به عنوان یکی از با اهمیت‌ترین نقاشان نسل خود تضمین و تثبیت کرد.
ظهور گفتمان کیوریتری از اواخر دهه 1960 میلادی تا امروز : پال اونیل/ مهدیه کُرد

چرخش کیوریتری: از عمل تا گفتمان : پال اونیل/ ابوالفضل توکلی شاندیز

دنیا دنیا تفاوت: جهانی‌شدن، هنر معاصر وپیدایش دوسالانه‌ها : تیم گریفین/ نغمه یزدان‌پناه

عصر کیوریترها : مایکل برنسن/ صالح نجفی

موزه و نمایشگاه غیرتاریخی : دِبورا مِیرس/کتایون یوسفی
حرفه: هنرمند... نهادهای هنر معاصر: کیوریترها، بینال‌ها، نمایش‌های بین‌المللی
در این شماره و شماره بعد می‌خواهیم به برخی از نهادها، فعالیت‌ها، و روندهای خاص هنر معاصر بپردازیم.
فعالیت کیوریتری یا کیوریترشیپ یکی از بارزترین نمونه‌های نقش‌ها و کارکردهایی است که در طول سه دهه اخیر استحاله یافته و نقش تعیین‌کننده‌ای در وضعیت موجودِ هنر معاصر یافته‌اند.
برجسته شدن نقش کیوریتر در سال‌های اخیر مقارن بوده است با اوج گرفتن نمایشگاه‌های بزرگ بین‌المللی، نمایش‌های چندفرهنگی، و بینال‌های بزرگ و کوچک مختلفی که به‌تدریج به خروجی یا رسانه اصلی بازنمایی و شناخت هنر و هنرمندان معاصر بدل شده‌اند.
بر این زمینه کلی، پرسش‌هایی طرح می‌شوند که اندیشیدن به آنها برای فهم هنر معاصر و شبکه نهادی پیچیده آن ضرورت دارد. این‌ پرسش‌ها نقطه عزیمت و موضوع بحث این شماره و شماره آینده ما خواهد بود. در عین حال، شاید طرح پرسش‌هایی از این دست اندکی از شتاب‌مان برای این‌که ما نیز تلاش کنیم به‌سرعت کیوریترها و نمایش‌های کیوریت‌شده خود را «داشته باشیم» و با موضوعات ریز و درشت و باربط و بی‌ربط نمایشگاه به وجود آوریم بکاهد، و ما را با فهمی بهتر و زمینه‌مندتر به موضوع بازگرداند.
نقدی بر نمایشگاه سیراک ملکنیان : علیرضا احمدی‌ساعی

نقدی بر نمایشگاه امید بازماندگان : وحید حکیم

نقدی بر نمایشگاه مجید فتحی‌زاده ناصری : علیرضا رضایی اقدم

نقدی بر نمایشگاه محمد رضا میرزایی : مهران مهاجر

ایران: تاریخ ناویراسته : مکاتبات مجید اخگر و مراد منتظمی درباره نمایشگاه ایران: تاریخ ناویراسته
نقد فصل
این فصل تلاشی ست برای ورود حرفه : هنرمند به عرصه‌ی نقد آثار هنری فصل بدون حاشیه‌روی و حشو و زوائد و شکل دادن به نقد‌‌هایی موجز و مشخّص در مورد نمایشگاه‌هایی مشخّص. اگر نمایشگاه های فصل پر رونق و بحث برانگیز باشند و یاری همکاران مستمر، این تجربه را ادامه خواهیم داد.
در این بخش نقد نمایشگاه‌های دو فصل گذشته را به انتخاب جمعی از همکاران حرفه: هنرمند خواهید خواند. هدف این است تا با زبانی روشن، به دور از کلی‌گویی و فلسفه‌‌‌‌‌بافی در مورد برخی نمایش‌های دو فصل گذشته، مطلب کوتاهی نوشته شود.