انتشارات حرفه هنرمند


یادداشتی در باب "بی‌تاریخی عکاسی ایران؟" : مهران مهاجر

هم‌ارزی شیوه‌های تجسمی در ایران در گذری 50 ساله : محمد خدادادی مترجم‌زاده

در جستجوی عکاسی هنری ایران : زانیار بلوری
حرفه: عکاس... عکاسی معاصر ایران
سال‌ها است که عکاسی از هر چیزی تصویر می‌سازد و آن را به چیزی غیر از خودش بدل‌می کند. اشکال از ریخت افتاده‌اند و یا شکلی نو به خود گرفته‌اند، امور والا بی‌ارزش شده‌اند و خرده چیزها جایگاه و شانی یافته‌اند. ‌دیدن جهان به واسطه تصاویر، هم ما را از نفس انداخته و هم جهان ما را گشوده است. این تناقض‌ها، سرشت عکاسی اند. و طبعاً تعریف مشخص از آن هم کاری دشوار و تعریف عکاسی هنری و تمایز آن با دیگر اشکال عکاسی کاری دشوارتر. در این شماره سعی کردیم با همین تعاریف مبهم برای خودمان چارچوبی در نظر بگیریم ـ و این اصلاً به آن معنا نیست که دیگر اشکال عکاسی برایمان اهمیت ندارد ـ و از دوستانی که در وهله اول مسا‌له ‌شان عکاسی و به دیده ما مهم‌تر از آن، عکاسی ایران است، مدد بگیریم. همیشه‌ گفته‌ایم مطالب اندک‌اند، ذهن تحلیل گر نداریم و یا با فقدان نقد مواجهیم. این شماره شاید از همین کاستی‌ها مایه گرفت تا اندکی جرات کنیم و پا به میان بگذاریم تا دست‌کم این جوی باریک را باریک‌تر نکنیم.
زنان علیه زنان : هادی آذری

سایِش «خود» به محیط : علیرضا احمدی ساعی

گفت و گوی غزاله هدایت و رامیار منوچهرزاده با حمید سوری
نقدی بر نمایشگاه امید مشکسار : مجید اخگر

نقدی بر نمایشگاه امید مشکسار : هدا اربابی

نقدی بر نمایشگاه فرشید ملکی : علیرضا رضایی اقدم

نقدی بر نمایشگاه محمدرضا میرزایی : علیرضا احمدی ساعی

نقدی بر نمایشگاه مهنوش نادری : محمدرضا یگانه‌دوست
نقد فصل
این فصل تلاشی ست برای ورود حرفه : هنرمند به عرصه نقد آثار هنری فصل بدون حاشیه‌روی و حشو و زوائد و شکل دادن به نقد‌‌هایی موجز و مشخص در مورد نمایشگاه‌هایی مشخص. اگر نمایشگاه های فصل پر رونق و بحث برانگیز باشند و و یاری همکاران مستمر، این تجربه را ادامه خواهیم داد.
در این بخش نقد نمایشگاه‌های دو فصل گذشته را به انتخاب جمعی از همکاران حرفه: هنرمند خواهید خواند. هدف این است تا با زبانی روشن، به دور از کلی‌گویی و فلسفه‌بافی در مورد برخی نمایش‌های دو فصل گذشته، مطلب کوتاهی نوشته شود.
این تلاش با این پیش فرض آغاز می‌شود که نقد هنری نه از دل فلسفه یا ادبیات که از درون تجربه مکتوب و مستدل شده یک بینندۀ خلاق و خبره پدید می‌آید. همه تجربه کرد‌ایم که گاهی بعد از نمایشگاهی ساعت‌ها در موردش بحث می‌کنیم و نظر می‌دهیم. در بسیاری مواقع این نظرات و قضاوت‌ها اگر مکتوب و مستدل شوند ارزش آن را دارند که در عرصه عمومی انتشار یابند. ادعای بزرگی نداریم. اگر بتوانیم در این ابراز نظر به زبان مشترکی برای بیان اختلافات‌مان دست پیدا کنیم، می‌توان گفت که بنیان فضایی زنده و واقعی را برای نقد پی ریخته‌ایم. در آن صورت شاید بتوان گفت که نقد از حالت فضل‌فروشیِ بی‌پایه، حرف‌های کلی و مبهم و ‌بی‌فایده، و تعارف و تعریف فراتر رفته است.
معمای هنر و هنر معمایی : ثمیلا امیرابراهیمی

تورقِ کتاب جهان : وحید حکیم
حرفه:‌ نقاش... پنجره ما: بکتاش سارنگ جوانبخت
آثار او از نخستین نمایشگاه طراحی‌هایش در سال ۱۳۸۱، تا آثار حجمی و چیدمانی امروزش مرموز و معمایی بوده‌اند.
بکتاش سارنگ (متولد ۱۳۶۰)، دوره کارشناسیِ رشته نقاشی دانشگاه آزاد را در سال ۱۳۸۴ به پایان برد و سپس برای ادامه تحصیل به فرانسه عزیمت کرد. او تا کنون پنج نمایشگاه فردی در ایران و یکی در سوئیس داشته و در سی نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرده است. او هنرمندی چند رسانه‌ایست و با تکنیک‌های مختلفی چون طراحی، نقاشی،‌ کلاژ‌، جعبه و کتاب، عکاسی، چیدمان و آثار حجمی کار می‌کند. آیا زندگی، مطالعه و کار هنری در محیط تازه و بیگانه به تجربه‌های ذهنی و فنی او عمق و وسعت بخشیده؟ و یا ویژگی‌های شخصی اندیشه و کارش را کمرنگ و مستحیل کرده است‌؟
موزه شناسی چیست؟ : پیتر ورگو/ سید‌محمد آوینی

از موزه‌ی همایونی تا موزه‌ی هنرهای معاصر ایران : منا زهتابچی

آن پتک در دستان خود ماست : ایمان افسریان

موزه‌ی ملی: تجسد ایده‌ی ایران : گفت‌و‌گو با آریاسپ دادبه

بحران نهادها، بحران موزه‌ها : هومن قاسمی
حرفه: هنرمند... پرونده ویژه: "موزه شناسی جدید: بحران موزه در ایران"
انگیز‌ی ما برای کار در مورد موزه و موزه‌شناسی دو چیز بوده است. از یک سو، توجه به حوزه‌ی غافل‌مانده‌ی موزه به عنوان یکی از نهادهای اصلی جهان هنر، که از دهه‌ی هشتاد میلادی به این سو محل توجهی فزاینده بوده و به شکل‌گیری جریان یا رشته‌ای تحت عنوان «موزه‌شناسی جدید» انجامیده است. وجه تمایز این موزه‌شناسی «جدید» از ایده‌های قبلی در مورد موزه گسترش بخشیدن به دغدغه‌های مربوط به روش‌ها و شیوه‌های موزه‌داری و نگه‌داری و تنظیم و تنسیق اشیاء موزه‌ای و کشاندن بحث به حوزه‌های کلان‌تر و نظری‌تری بوده است که موزه را به عنوان یکی از نهادهای تعیین‌کننده‌ در جهان هنر، فرهنگ، و تمدن یک جهان تاریخیِ خاص در کانون توجه خود قرار می‌دهند...
اما انگیزه‌ی دوم ما در این کار مسئله‌ی موزه و بحران موزه در ایران بوده است. با مروری اجمالی بر فهرست موزه‌های انگشت‌شمار موجود در ایران، و نوع حضور و عملکرد آنها، به‌سادگی روشن می‌شود که موزه در شرایط کنونیِ ایران به هیچ وجه انتظارات و عملکردهایی را که در بالا به بعضی از آنها اشاره کردیم برآورده نمی‌کند، و به دلائل مختلف در طول دهه‌های اخیر حتی به عنوان ابزاری ایدئولوژیک نیز چندان مورد توجه تصمیم‌گیران و سیاست‌گذاران نبوده است: نه به عنوان تجسم ملت و ملیّت، نه به عنوان آموزشگاه تاریخ و فرهنگ، نه در مقام تعریف‌کننده موقعیت یک فرهنگ در تاریخ تمدن جهان و ... فعالیت‌های موزه‌سازی در ایران در طول نیم‌قرن اخیر بسیار کند و ناپیدا بوده است، و چند موزه‌ای که در دهه‌های نخست قرن چهارده شمسی ساخته شده‌اند (مانند موزه ایران باستان) نیز در شرایطی مستهلک‌شده یا نیمه‌متروک به کار خود ادامه می‌دهند. این در حالی است که نیاز به ایجاد موزه در حوزه‌های تازه نیز به شدت احساس می‌شود...
آیا موزه باید فعال باشد؟ : ای. اچ. گامبریچ/ محمدرضا یگانه‌دوست

مشکل موزه‌ها : پل‌ والری/ باوند بهپور

موزه به منزله‌ی فضای اوتوپیایی : اندرو مک کللان/ سید‌محمد آوینی

موزه، شیء، سازمان : مهدی نصراله‌زاده
موزه‌ی هنری به‌مثابه‌ی آیین : کارول دانکن/ نغمه یزدان‌پناه

جامعه‌شناسی و ابعاد اجتماعی موزه : گوردون فایف / کتایون یوسفی

موزه‌های جدید: هم خدا هم خرما نیک پرایر/ صالح نجفی

فعالیت‌های مجموعه‌داری : شارون مک‌دونالد / ابوالفضل توکلی شاندیز
جلال شباهنگی،پروانه اعتمادی،حسین محجوبی،فریده لاشایی،جعفر روحبخش : جواد مجابی
حرفه: مجموعه‌دار
این فصل با حمایت و مسئولیت مجموعه‌داران منتشر می‌شود و فضایی است برای ثبت و نمایش آثار ارزنده‌ی مجموعه‌داران خصوصی. با این امید که آثار برجسته‌ی تاریخ هنر معاصرمان در معرض دید هنرجویان و هنردوستان قرار گیرد. ورود به این بخش برای مجموعه‌داران و صاحبان آثار آزاد است و حرفه: هنرمند دخل و تصرفی در مطالب ندارد.