انتشارات حرفه هنرمند


عکاسی و ایتالیا: ماریا آنتونلا پلیتزاری / الهام شوشتری‌زاده

میان دو دنیا : ماریا آنتونلا پلیتزاری / مریم رمضانخانی

گفت‌وگو با گویدو گوییدی : محمدرضا میرزایی
حرفه: عکاس... عکاسی ایتالیا
حالا روز به روز عکاسی ایتالیایی توجه بیشتری نسبت به خود در جهان به خود جلب می‌کند. بیش از دو دهه از مرگ لوییجی گیری می‌گذرد، اما همین چند ماه پیش نخستین نمایشگاه انفرادی او در گالری دیوید زویرنر لس آنجلس برگزار شد...
اینکه عکاسی ایتالیا انقدر دیر دیده و فهمیده می‌شود، می‌تواند خود موضوع مقاله‌ای بلند باشد. پیش از دهه نود، عکاسان اروپایی فرصت‌های برابر کمتری نسبت به همتایان آمریکاییشان داشتند. عکاسان ایتالیایی که از هنرهای مفهومی آغاز کرده بودند و اما در دهه هشتاد با بهره‌گیری از دستاوردهای عکاسان آمریکایی به دستورزبانی شخصی دست‌یافته بودند شاید جذابیت و غرابت کمتری برای مخاطبین عکس در جهان داشتند...
باری، در این شماره حرفه:هنرمند قصد داریم به معرفی و بررسی ابعادی از آثارعکاسان ارزشمندی همچون لوییجی گیری و گویدو گویدی بپردازیم. همچنین در این فرصت، سری به سرزمین خودمان نیز می‌زنیم و نگاهی خواهیم داشت به حضور عکاسان ایتالیایی در ایران.
ایتالیایی‌ها در سرآغاز عکاسی ایران : محمدرضا طهماسب‌پور

عکاس‌های ایتالیایی تبار : احسان براتی
یک و سه نمایشگاه: علیرضا صحاف‌زاده

شبح‌های خانه خیابان مدیسن : مهسا بیگلو

دگرشکلی: حسین ایالتی

درس‌گفتارهایی درباره حس : میلاد رستمی

گذشته‌ای پیش‌بینی‌ناپذیر : شیما مودتی و مریم درمنی
حرفه: نقاش... پنجره‌ی همسایه: کیوریتر به مثابه مولف
ایده‌ی پرداختن به دوسالانه‌ی ویتنی و کار کیوریترهای آن در این‌جا، از قلب نقدی برخاست که به مجله‌ی «حرفه: هنرمند» داشتم. نشریه‌ای که به‌گمانم بیش‌ترین توانش را برای پرداختن به موضوع‌هایی مانند این از خود نشان می‌دهد، اما کم‌تر چنین می‌کند...
در چارچوب همین گفت‌وگوهای انتقادی بود که فعال‌شدن دوباره‌ی یکی از ابزارهای موجود در مجله، یعنی «پنجره‌ی همسایه» برای توصیف و تحلیل رویدادی مهم صحنه‌ی هنر امروز جهان، طرح شد. مجموعه‌ی متن‌هایی که درباره‌ی نمایشگاه‌گردانی دوسالانه‌ی ویتنی امسال پیش رو دارید، فرآورده‌ی این انگیزه و نگاه است...
دوسالانه‌ی ویتنی که نسخه‌ی هفتاد و هفتم آن در بهار 2014 با نمایش کارهایی از 103 هنرمند در سه طبقه‌ی ساختمان تاریخی «ویتنی، موزه‌ی هنر امریکا» برپاشد، مهم‌ترین نمایشگاه دوره‌ای‌ست که به‌دست یک موزه و در مکانی مشخص برگزار می‌شود...
ما به این دوسالانه بیش‌تر به چشم یک مصداق یا نمونه نگاه کردیم و تمرکز اصلی خود را بر یکی از پدیده‌هایی هنر امروز جهان گذاشتیم که طبق معمول در ایران نیز بسیار مطرح شده و هم‌زمان بسیار نسبت به آن توریستی و سهل‌انگار برخورد شده است: «کیوریتر»...
هنر و مفهوم : محمدمنصور هاشمی

"شکل" به مثابه "مفهوم" : کریم نصر
پنجره‌ی بسته: هنر و مفهوم
مارسل دوشان، جوزف بویز، جوزف کاسوت و ... آغاز گران جریان یا به قولی انقلابی در تعریف هنر غرب بودند که امروزه در تمام شاخه های هنرهای معاصر آنان تاثیری واضح گذاشته است. اول بار صدای انقلاب آنان دردهه پنجاه به گوش ایرانیان رسید.اما در دو دهه اخیر رونق و گسترش هنر کانسپچوال یا مفهومی در میان هنرمندان ایرانی این سوال جدی را پیش می کشد که آیا این شیوه هنری مانند سایر سبک هایی که در این 70 ساله وارد ایران شده اند پیرو ایده ی تجدد و اصلِ تلاش برای همزمانی با دیگری ست یا خیر؟ اگر هنرمندان ما بنا به استدلالی درون ماندگار- در درون دنیای هنر ایران و آگاهی جمعی ما- به این نیاز رسیده اند که دیگر بوم نقاشی گنجایش بیان آگاهی و تجربه آنان را ندارد یا به ارجحیت مفهوم به فرم واقف شده اند یااگر میان موافقان و مخالفان این شیوه هنری گفتگویی مستدل نه بر اساس منطق تجدد - که هر چه جدید تر است برتر است - شکل گیرد می توانیم امیدوار باشیم که در آینده این شیوه جدید هنری امکان بقاء یا اصلاح و ترمیم و نقد خود را خواهد داشت. در غیر این صورت این شیوه هنری هم به سرنوشت تمام سبکهایی که در این سالها مد شدند و از مد افتادند دچار خواهد شد. و سبک و شیوه ای نوتر و متجددتر جای آن را خواهد گرفت. این دو مقاله پیش رو تلاشی ست برای یافتن این موضع انتقادی مستدل – در حد توان نویسندگان – و می تواند آغاز گفتگویی باشد میان موافقان و مخالفان این شیوه هنری.
نقدی بر نمایشگاه علی گلستانه : جواد مدرسی

نقدی بر نمایشگاه حسین‌علی ذابحی : وحید حکیم

نقدی بر نمایشگاه باربد گلشیری : مهران مهاجر

نقدی بر نمایشگاه سیامک فیلی‌زاده: مجید اخگر

نقدی بر نمایشگاه احمد مرشدلو : غزاله هدایت

نقدی بر نمایشگاه ثمیلا امیرابراهیمی : ایمان افسریان

نقدی بر نمایشگاه ساسان ابری: علیرضا احمدی ساعی
نقد فصل
در این فصل نقد نمایشگاه‌های فصل را به انتخاب جمعی از همکاران حرفه: هنرمند خواهید خواند. تلاش خواهیم کرد با زبانی روشن، به دور از کلی‌گویی و فلسفه‌بافی در مورد برخی آثار نمایشگاهی که در فصل گذشته در ایران دیده شده است مطلب کوتاهی نوشته شود. هدف، مکتوب و مستدل کردن ارزیابی انتقادی‌مان در مورد رخدادی خاص، و به این ترتیب کمک به ایجاد یک فضای نقد عمومیِ‌تر است که بتواند راه بحث و گفتگو بر سر ارزش‌های هنری، فرهنگی و تاریخیِ زمانه‌مان را بگشاید.
قرار بر این است که نویسندگان نمایشگاهی را برگزینند که، اعم از این‌که ارزیابی‌شان مثبت باشد یا منفی، نوشتن در مورد آن را با معنا یا لازم می دانند ــ یا به عبارت دیگر حس کرده‌اند که نباید این نمایشگاه بدون یک ارزیابی انتقادی بگذرد و فراموش شود. هدف دیگر این است که این نقدها و نظرها در عین اصولی بودن تا جای ممکن صریح و « ارزشگزارانه» باشد و نویسنده قضاوت خود را به مصلحت‌ها بینی‌های مختلف پنهان نکند.
نقد هنری تا چه اندازه یکدست است؟ : جیمز الکینز / سید محمد آوینی

نوشتن درباره هنرهای بصری: روایت‌های گالری هنری (1): دیوید کریر / نغمه یزدان‌پناه

نوشتن درباره هنرهای بصری: روایت‌های گالری هنری (2): دیوید کریر / صالح نجفی

طرحی از نقد هنر: دیدن، خواندن یا مصرف کردن آثار؟ : مهدی نصراله زاده

نقد هنری در زمانه ارزش‌های قیاس‌نا‌پذیر: به مناسبت سی‌امین سالگرد آرت فوروم: تامس کرو / ابوالفضل توکلی شاندیز
حرفه:‌هنرمند... نقدِ نقد (2)
در این بخش همواره کوشیده‌ایم موضوعات طرح‌شده را در پس‌زمینه‌ای تاریخی بنشانیم و ایده‌ها، جریان‌ها، و مفاهیم را آن‌گونه که در یک بستر تاریخیِ واقعی «کار می‌کنند» و معنا می‌دهند درک کنیم. بحث نقد که در شماره‌ی قبل و این شماره به آن می‌پردازیم نیز مشمول همین چارچوب کلی‌ست. نگاه غیرتاریخی به نقد هنری به ویژه در شرایط حاضر عموماً ما را به یکی از این دو آسیب می‌کشاند: یا به شیوه‌ای تنگ‌نظرانه و «شهرستانی‌وار» مدام بر لزوم یادگیری «اصول» و «شیوه‌های درست» نقد به گونه‌ای انتزاعی تاکید می‌کنیم، که در عمل نه تنها ما را به نقد و نقدنویسی (که همواره در یک بستر واقعی و درگیری با مسائل واقعیِ آن امکان‌‌پذیر است) نمی‌رساند، بلکه اسباب صغارت همیشگی‌مان را فراهم می‌کند؛ و یا باعث می‌شود که به شکلی جهان‌سومی، شادمان از این‌که ما هم هستیم و می‌توانیم نقد بنویسیم و از آخرین شیوه‌ها و اصطلاحات روز در این زمینه استفاده کنیم، پا به میدان بگذاریم بدون این‌که درک درستی از میدان بازی و پیش‌فرض‌ها و پیامدهای فعالیت‌مان داشته باشیم و شرایط و سازوکارهای عملی نقد به عنوان جزیی از یک «جهان هنرِ» تاریخیِ خاص را درک کنیم. دیدگاه اول به رغم معایبی که دارد دست‌کم متواضعانه تلاش می‌کند به چیزی که ندارد دست پیدا کند؛ اما دیدگاه باب‌روز و پست‌مدرن دوم چیزی جز سوء‌تفاهم نمی‌زاید و مصداق بازیِ بدون توپ و توهم مضاعف است...
میر عبدالرضا دریابیگی، جمال بخش‌پور، لیلی متین‌دفتری، منوچهر معتبر، بهجت صدر : جواد مجابی
حرفه: مجموعه‌دار
این فصل با حمایت و مسئولیت مجموعه‌داران منتشر می‌شود و فضایی است برای ثبت و نمایش آثار ارزنده‌ی مجموعه‌داران خصوصی. با این امید که آثار برجسته‌ی تاریخ هنر معاصرمان در معرض دید هنرجویان و هنردوستان قرار گیرد. ورود به این بخش برای مجموعه‌داران و صاحبان آثار آزاد است و حرفه: هنرمند دخل و تصرفی در مطالب ندارد.