استیفن شور تاریک شدن نور: وحید حکیم استیفن شور: فرهاد فخریان داستان یک عکس: مهدی مقیم‌نژاد حرفه: عکاس... پنجره همسایه: استیفن شور در این شکی نسیت که استیفن شور هنرمند کلیدی‌ای در عکاسی دنیاست. او بدون آنکه از قبل برنامه‌ریزی کرده باشد، با اتکا به شور و باور درونی و با یک دهه عکاسی مداوم در سرتاسر آمریکا، (در کنار اگلستون) به عنوان پیشگام عکاسی رنگی « هنری» در تاریخ عکاسی شناخته شد. دلیل اصلی انتخاب او برای پرونده این شماره، دعوت به تجربه دوربین ویوکمرا از خلال تصاویر اوست. دوربین بسیار بزرگ و سنگینی که که برای هر عکس گرفتنی، چیزی قریب به 5 تا 10 دقیقه مقدمات لازم است. دوست داشتم تمام عکس‌های این شماره را با چرخشی 180 درجه، وارونه چاپ می‌کردم تا همه بتوانیم حدس بزنیم که او زیر آن روکش مشکی، چه کادری را ترکیب‌بندی کرده‌است. حتماً این کار را می‌کردم اگر اصل ایده، مال جوئل مایروتیز نبود! نه که دوربین دیجیتال و امکان گرفتن 2000 عکس در یک سفر یک هفته‌ای، بد باشد ( که به نظرم بد است)، اما پرونده این شماره، دعوت به تجربه مهارتی فراموش شده است. عکس‌هایی از جنس مکاشفه: محمدرضا طهماسب‌پور عکس‌هایی برای یک شرح حال: محمدرضا میرزایی رختخواب: مهران مهاجر استیفن شور: شهریار توکلی استیفن شور: : سارا زند وکیلی رنگ نور: گفتگوی آرومان شومان با استیفن شور/ الهام هاشمی 1،2،3 لبخند: گفتگو با محسن راستانی پنجره ما: محسن راستانی محسن راستانی، هنرمندی پرکار و شلوغ، با ایده‌آل‌های بی‌شمار و بی‌پایان است. و همین خصلت، از او چهره‌ای آشفته، گریزپا و همواره معترض ساخته، که باعث شده تا در جریانات عمومی عکاسی ما، مشارکت ماندگار و پایداری نداشته باشد. اما باور درونی او به " گذشت زمان" و "ضرورت ثبت امروز" و اهمیت واژه "مستند نگاری"، بر آنش داشته تا کارش را با مداومتی بی‌وقفه تا کنون ادامه دهد. محسن راستانی اگر در فضای عمومی چندان پرکار و پر حاصل دیده نشده، اما در فضای شخصی، با استمرار و تمرکزی قابل توجه، مجموعه‌هایش را شکل داده ( و می‌دهد). مجموعه‌ای که بیشتر از آنکه دیده شوند، در موردشان شنیده شده. خبری به این تلخی نشنیده بودم: شهریار توکلی ملایمت و شیفتگی: آیدین آغداشلو بزرگش بدانند اهل خرد: بابک زیرک یک سال‌و نیم سفر و جاده های کف دست: شمیم مستقیمی نور زمستانی: شهریار توکلی به یاد تورج حمیدیان تورج حمیدیان (1321- 1390) جای خالی آدمی در ابعاد تورج حمیدیان، حفره بسیار بزرگی است که نمی‌شود به راحتی پُر شدنش را – حتی – تصور کرد. او هنوز حرف‌های بسیاری برای گفتن داشت؛ خاطره‌ها برای تعریف کردن (و ثبت شدن)، و کارها برای انجام دادن. تازه چند سالی بود که داشت خودش را از پیله دلمشغولی‌های فردی بیرون می‌کشید و به عرصه می‌آورد. در رفتارش هیچ شتابی دیده نمی‌شد، اما چشمانش مالامال از ولع و شور برای اجرای پروژه‌هایی بود که فقط از عناوینش خبر داشتیم؛ پروژه‌هایی اغلب در حال و هوای تاریخ صد‌ساله اخیر هنر و عکاسی ایران، که خودش هم می‌دانست فقط به یمن آن حافظه برلیان بی‌نقصش امکانِ "شدن" دارد. زیبایی دنیا را نجات خواهد داد: مهدیه کُرد پاراجانف و متافیزیک سکون و حرکت: محمد رضایی راد بهشت پاراجانف: گفتگوی جمعی درباره آثار تجسمی پاراجانف نُه سوء تفاهم درباره شینمای پاراجانف: روبرت صافاریان حرفه: نقاش.... پنجره همسایه: پاراجانف پاراجانف را بیشتر به خاطر فیلم‌هایش می‌شناسند. آن هم تنها 4فیلم بلندی که در فاصله سال‌های 1964 تا 1988 ساخت. این فیلم‌ها به شیوه‌ای بدیع به فرهنگ‌های بومی منطقه قفقاز می‌پردازند. اما آثار پاراجانف محدود به اینها نیست. او از جمله کسانی است که علی‌رغم موانع بسیار، با هنرش زندگی کرده و ردی از خلاقیت جوشانش بر تمام اشیاء پیرامونش بر جا مانده. آثار تجسمی او که بالطبع، از قابلیت نمایش گسترده همچون سینما، محروم‌اند، تقریباً همه در همین منطقه باقی ماندند و حالا در موزه ارمنستان نگهداری می‌شوند.آنها هرچند از کیفیت خلاقانه‌ای برخوردارند، کمتر دیده شده‌اند؛ به مجموعه‌های بزرگ راه نیافته اند و بدون پشتوانه تبلیغاتی مرسوم در دنیای هنر امروز مانند خود فرهنگ این منطقه جایی در حاشیه جهان قرار گرفته‌‌‌اند. جوانان سعادتمند : ایمان افسریان تاثیر "خارج" بر هنر معاصر ایران:‌باوند بهپور مدرن و پست مدرن در کتاب‌های 77-89: فائقه بقراطی پنجره بسته: 77 به بعد (قسمت دوم) در شماره 37 جمعی از هنرمندان پاسخ‌هایی به پرسش‌های مجله دادند تا شاید شِمایی کلی از روحیه و طرز فکر نسلی که پس از سال 77 ظهور کردند را ترسیم کند. تصمیم داریم در این شماره و شماره بعد به تحلیل این نسل و این دوران از هنر معاصر ایران بپردازیم و بحث را پی بگیریم .. خوانندگان هنر گمشده: نیگل ویتلی / محمدرضا یگانه دوست و اینک تاریخ هنر: گریزلدا پالک / شهریار وقفی‌پور هنگامی که فرم به نگرش تبدیل گردیده: تیئری دُدوو / ابولفضل توکلی شاندیز حرفه: هنرمند... تاریخ هنر جدید (2) در این شماره بحث تاریخ و نقد هنری جدید یا انتقادی را به طور مشخص‌تر در حوزههنرهای تجسمی پی می‌گیریم. در مقاله اول، نویسنده با مقایسه نمونه‌های مشخصی از شیوه‌های تحلیل و قضاوت در نزد منتقدان و مورخانی چون نوربرت لینتون، کلمنت گرینبرگ، کارل دانکن، تامس مک‌اویلی، گریزلدا پالاک و دیگران، به شکلی روشن و انضمامی به مقایسه نقد هنری قدیم و جدید می‌پردازد هنر گذراندن تعطیلات 1: شمیم مستقیمی هنر گذراندن تعطیلات 2: باوند بهپور هنر گذراندن تعطیلات: ژینوس تقی‌زاده حرفه: نویسنده... تعطیلات توقعتان از روزها چیست؟ تعطیل باشند بهتر است یا روز کاری؟ آیا روزهای تعطیل روزهای بهتری هستند برای لدت بردن از زندگی؟ استراتژی شما برای استفاده از تعطیلی ها چیست؟ آیا می شود این استراتژی را به تمام روزها و لحظات تعمیم داد؟ معنی تعطیلی چیست؟