انتشارات حرفه هنرمند


جنگ می خشکاند، جنگ تکه تکه می کند، جنگ ویران می‌کند: کیانا فرهودی و فرشته دیانت

چهره یا مهربانی بی‌معنی : عکاسی جنگ و تعهد اخلاقی : الکس دانچو / سارا زندوکیلی
حرفه عکاس ... عکاسی جنگ
ـشما نمی توانید دوره بیفتید و خودتان را مسخره کنید و فکر کنید که عکس هایتان در چندتا روزنامه ای که چاپ شد، می تواند دنیا را تغییر بدهد! "دان مک کالین"
ـتمام زندگی من، نگاه کردن به چیزهایی است که دیگران تحمل دیدنش را ندارند. "دان مک کالین"
ـاین خیلی ساده نیست که دوروبر آدم گرفتار و دردمندی باشی و هیچ کاری جز ثبت صحنه، از دستت بر نیاید. "کاپا"
ـما باید به جنگ نگاه کنیم. از ما خواسته شده که این صحنه ها را ببینیم. اگر نکنیم چه کسی این کارها را باید بکند؟ "ناکت وی"
همه‌ی عکس‌های مرا دیده‌اید؟ : مریم عمرانی

هشتاد عنوان کتاب عکس از جنگ تحمیلی : مهرداد مرادی
عکس نوشته ها : یوریک کریم مسیحی / بهنام کامرانی / سعید صادقی / محمدرضا شاهرخی نژاد / روبرت صافاریان / مهران مهاجر / مهدی مقیم نژاد /محمد فرنود / محمدرضا فرزاد / شرمین نادری / امیر خضرایی‌منش / عباس کوثری
عکاسی جنگ ایران و عراق
با آغاز حمله ی عراق به ایران، حوادث اجتماعی کشور، شکل دیگری به خود گرفت و التهاب با سرعت بیشتری، از پایتخت به جنوب و غرب کشور منتقل شد. همان جوان های دوربین به دست روزهای انقلاب (که بسیاری شان وارد عرصه های حرفه ای شده بودند)، با هیجانی افزون، روانه ی جبهه ها شدند تا جدا از انگیزه های حرفه ای، مثل دیگر جوانان پرشور آن سال ها، هیجان سیاسی فروکش کرده ی ایام انقلاب را در ماجراجویی های جبهه ی جنگ جستجو کنند.
دهه ی 60 دوران طلایی عکاسی مستند ایران بود. بسیاری از مردم کشورهای غربی، از خلال اخبار مربوط به انقلاب و جنگ در روزنامه ها و مجلات بین المللی آن سال ها بود که با عکاسی ایران و نام های موفق و چهره های جهانی آن آشنا شدند.
در کنار این گروه از عکاسان خبری، جوانان بسیاری نیز لابلای نیروهای داوطلب مردمی، به صورت آماتور و بر اساس انگیزه های شخصی و اعتقادی جذب عکاسی شدند و برای نخستین بار عکاسی مستند را در حادترین صورت ممکن اش (جنگ) تجربه کردند.
اکنون که (به دقت) 30 سال از اولین روز جنگ و اولین عکس جنگ عباس فتحی می گذرد، به تصدیق مختصر عکس های فراهم آمده در همین شماره ی چند صفحه ای، می توان دریافت که چقدر عکاس جنگ برای ما نا آشناست. چه عکس هایی که از جنگ ندیده ایم، و چه عکاسان جدی، اما کم نام و نشانی را در این حوزه فراموش کرده ایم. این مجموعه کوششی است برای یادآور شدن اهمیت این حوزه.
فروکشیدن هویت، برکشیدن هیچ : باوند بهپور

هنر ایران، سال صفر : کامران سپهران

آه بله! زیر نگاه دیگری! : احمد میراحسان

این همه استدلال برای اثبات چیست؟ : ایمان افسریان
نقد ویژه نامه "هنر ما زیر نگاه دیگری"
پرتوهای کیهانی : یورگ هایزر/ بهرنگ پورحسینی

چه اتفاقی برای زیبایی رخ داده است؟ : آرتور سی دانتو / محمدرضا یگانه دوست
حرفه : نقاش ... زیگمار پولکه
زیگمار پولکه در دهم ژوئن امسال در سن شصت و نه سالگی درگذشت. بسیاری از صاحب نظرانِ هنر او را مهم ترین و تاثیرگذار ترین هنرمند سی سال اخیر می دانند. او معیار، غایت، پارادایم و زبان هنر را متحول نمود؛ از ابزار و مواد جدیدی برای خلق هنری استفاده کرد و رابطه هنر با سیاست را مورد باز اندیشی قرار داد.
. آثار پولکه خوش منظر نیستند، اما آگاهی بخش و به معنای واقعی معاصراند. مولفه های سازنده آثار او به جای این که تابع اصل انسجام و وحدت کلاسیک باشند، تنها از اصل مجاورت تبعیت می کنند. بنابراین نقوش موجود در نقاشی های او با حفظ تفرد و استقلال خویش، در مفهومی واحد و قطعی ذوب نمی شوند یا به عبارت دیگر آثار او همچون قطعات موسیقی پلی فونیکی هستند که از طریق تناقض نمایی و ابهام معنایی، حسی از عدم قطعیت را القا می کنند.
چهره ژانوسی دهه شصت : محمد رضایی راد

وقتی از دهه شصت حرف می زنیم، از چی حرف می زنیم؟ : شمیم مستقیمی

زندگی بین دو جشن : از انقلاب تا فوتبال : مهدیه کرد

سالشمار تصویری 1357 تا 1377
پنجره بسته : 1357 تا 1377 ( قسمت سوم )
انگار دهه ها برای هنرما در سال هفتم تحویل می شود؛ 1327 بازگشت اولین فارغ التحصیلان از فرنگ است و 1337 اولین بینال نقاشی با توفق متجددین؛ 1347اولین نمایش نقاشی ایرانی در خارج از کشور تحت عنوان "هنر معاصر ایران" و کنار کشیدن تلویحی وزارت فرهنگ و هنر از تولیت هنرهای تجسمی و سپردنش به دفتر مخصوص.( سال 1345 آخرین بینال قبل از انقلاب برگزار شد) 1357 انقلاب اسلامی؛ انقلاب در همه چیز. 1367 پایان جنگ و آغاز دوران بازسازی؛ باز گشایی گالری ها و رونق هنر متجدد.1377 تغییرات مدیریتی در حوزه هنر با روی کار آمدن دولت اصلاح طلب...
پیش از این در دو شماره به بررسی نقاشی درمقطع 57 تا 77 پرداخته بودیم. اما تحلیل نقاشی آن سال ها بدون درک فضای فرهنگی دوران میسر نیست. درک مقطع قابل تاملی از تاریخ معاصر ما که گویی دوران گذار بود؛ از انقلاب به اصلاح. از غرب ستیزی به غرب شناسی. دوران گذر از مطلق نگری به نسبی باوری. از سیاه و سفید به خاکستری. از التزام و تعهد هنر به جامعه به آزادی و خودبسندگی هنر. دوران گذاراز شعار به فرمالیسم. از چپ به راست. از ایدئولوژی به پست مدرنیسم. از بی خبری به عصر ارتباطات. از نامه به ایمیل. از ایثار به اقتصاد. از میل به تغییر تاریخ به شناخت آن. از اعتماد به نفس به تواضع. دوران گذر از گفتمان بازگشت به اصل به گفتمان شناخت اصل یا حتی تردید در اصل. دوران گذر از آری این چنین بود برادر به تردید. از شریعتی به بابک احمدی. دوران گذر از جنگ به صلح. از نوار کاست به DVD. دورانی که iranian contemporary art از خاکستر آن برخواست.
این داستان را پی می گیریم...
درباره جفت آبستراکسیون – معنویت : مجید اخگر

نگریستتن به درون : پژوهش های 1912 تا 1920 : آنا موزینسکا / محمدرضا یگانه دوست

امر معنوی در هنر : نقاشی انتزاعی : بتی آواکیان

در باب امرمعنوی در هنر معاصر: دانلد کاسپیت / رجب قاسمی
حرفه : هنرمند ... نقاشی انتزاعی و هنر معنویت
حرف زدن: چرند گفتن، حرف زدن، چرت و پرت : باوند بهپور

مطرب مهتاب روآنچه شنیدی ... نگو! : شمیم مستقیمی

بدون حرف : امیر رضا آهویی
حرفه : نویسنده ... حرف زدن
چرا هر چیزی را نمی گویم؟
چرا اگر کسی از من بخواهد که مثلا فلان جمله را عیناً بگویم، محال است بی تامل این کار را انجام دهم؟
جوابی که پیدا می کنم: آنچه می گویم مرا تغییر می دهد.
«آنچه می گویم» یعنی کلماتی که انتخاب می کنم به انضمام آهنگ صدایم، حالت چشم هایم و فرم بدنم.
دقیقتر که می شوم می بینم آنچه می گویم دیگری را هم تغییر می دهد.
باز دقیق تر که می شوم، می بینم: آنچه که می گویم، منم!