انتشارات حرفه هنرمند


پرتره های خیالی: فرانسیس پرز/ شاهین شریعت

دختر منتظر: ترجمه:آرش فائض

دختر تاریخ هنر: یاساموسا موریمورا / علی عامری مهابادی

بحران هویت هنر: دونالد کاسپیت / غزاله هدایت
لورتا لوکس و موریمورا
لورتا لوکس و موریمورا، از عکاسان نسل جدیدی هستند که بدون عذاب وجدان حسابشان را از عکاسی آنالوگ و مستندنگاری های واهی آن جدا کرده؛ و آثارشان را در فضای دیجیتال می آفرینند.این دو عکاس ـ از دو فرهنگ غرب و شرق ـ نمونه های خوبی از حضور نسل جوانی هستند که در سطحی جهانی با دلبستگی به گذشته تصویری جهان ( و نه الزاما خود) ، و متصل به فن آوری های رسانه­ی جدید دیجیتال، تصور ذهنی شان را عمل می آورند. فرقی نمی کند که این دوران را دوست داشته باشیم یا نه. باز هم فرقی نمی کند این دو عکاس ( امروز مطرح جهانی)، در آینده همچنان مطرح و بزرگ باقی بمانند یا نه. آنچه برای عکاسی اهمیت دارد، تجربه ورزی آنان ( و دیگر عکاسان این چنینی ) برای کشف قلمروهای جدید این رسانه است.
تناقضات عکاسی دیجیتال: لو مانوویچ / زیبا مغربی

فتوژنیک: جفری بچن / محمدرضا فرزاد

عکاسی دیجیتال
حضور فراگیر فن آوری دیجیتال و غلبه­ی تدریجی اش در عالم عکاسی ـ چه از حیث تکنیک و چه از حیث زیبایی شناسی ـ آنقدر در این سال ها مسئله ساز بوده است که نشود دغدغه های مربوط به آن را در یکی دو مقاله خلاصه دید. به دنبال دو پرونده ای که در گذشته – شماره های 14 (زمستان 84) و 17(پاییز 85)- با موضوعیت عکاسی دیجیتال منتشر کرده ایم، این شماره نیز همراه با معرفی عکاسانی که آثارشان را به شکل دیجیتال عمل می­آورند، پرونده این موضوع همچنان مفتوح می­ماند تا در فرصت مقتضی، هم صحبت با عکاسان ایرانی به مسائل و دغدغه های اینجایی آن نیز بپردازیم.
ساختن تصاویر ذهنی: گفت و گوی جمعی
مهرداد نجم آبادی
مهرداد نجم آبادی از چهره های آشنای فضای دانشگاهی عکاسی ایران است. خیلی ها در کلاس او نخستین بار با تاریخ عکاسی و با آثار بسیاری از عکاسان به نام و زبده جهانی آشنا شدند. خیلی ها در کنار او، راهنمایی شده و عکس هایشان را پرورانده اند. خودش اما کمتر درگیر عکاسی کردن بوده است. هرچند ، به روایت ایشان ( که در گفتگو می خوانید)، در طول این سال ها دائما تصویرهای ذهنی­ای را می­دیده و یادداشت برداری کرده که قرار است آنها را به تدریج و سال به سال ، در عالمی شخصی بسازد و نمایش دهد. مجموعه اخیری که در گالری « ماه مهر» به نمایش در آورد ( « تخت خواب» و « گل» ها) آغاز جدی ای برای فعالیت مجدد عکاسانه او و بهانه مناسبی برای این گفت و گو است.
لوک تویمانس و مساله بازنمایی واقعیت: مجید اخگر

مروری بر ده سال نمایشگاه: اولریش لوک/ علی ادیب راد

دست نوشته های یک نقاش: لوک تویمانس / اعظم خدادای

لوک تویمانس
لوک تویمانس بلژیکی، از جمله نقاشانی است که در طول دهه­ی 70 و ابتدای دهه­ی 80 به نقاشی فیگوراتیو بازگشتند. اما کار او بر خلاف بسیاری از هم نسلانش به جای آن که در نوعی ژست سبکی خلاصه شود که بیشتر نمایانگر موقعیت بحرانی هنر نقاشی بود، نشان دهنده­ی پیامدهای عمیق این بازگشت و ارائه کننده­ی یکی از پاسخ ها یا امکانات نقاشی در برابر موقعیت تاریخی دشوار خود بود. از آن زمان تا کنون تویمانس با همین چشم انداز به کار خود ادامه داده و از اواسط دهه­ی 90 به این سو به یکی از نقاشان برجسته در سطح جهان تبدیل شده است. توجه به تویمانس در شرایطی که سهم ما از پست مدرنیسم بازیگوشی های سبکی سوء استفاده های فرهنگی بوده است خالی از فایده نیست.
نقد تصویر تجدد: گفت و گوی آریاسب دادبه و منصور براهیمی
نقد تصویر تجدد
در سال های اخیر حوزه­هایی از علوم انسانی چون فلسفه، نقد و تاریخ رونق و عمقی نسبی یافته، در حالی که حوزه نقد و تحلیل تجسمی کماکان فقیر و کم مایه باقی مانده است. «حرفه:هنرمند» در صدد است از تلاش های صورت گرفته در آن حوزه­ها بهره جوید و راه ارتباط این دو حوزه را بیابد.شماره 18 (تصویر تجدد) نمونه ای بود از این علاقه و تلاش. به اقتضای هدف این گونه بحث ها، در بسیاری مواقع صحبت از حوزه تجسمی خارج و به مباحثی کلی تر کشیده می شود که خواننده هوشمند خود باید نظیر تجسمی بحث را بیابد و از آن بهره جوید. یکی از مقالات شماره 18 که سوالات و گاهی مخالفت­هایی را بر انگیخت مقاله آقای آریاسپ دادبه بود با عنوان «نیست انگاری نابخردی» . گفت و گوی پیش رو در تلاش است که دیدگاه نویسنده مقاله را روشن و گاه نقد نماید.آقایان آریاسپ دادبه ، منصور براهیمی، و ایمان افسریان در این گفت و گو حضور داشتند.
یک وجب خاک و هزار مکافات: ماندانا پرنیان
مارکو گریگوریان
نقاشی نوین ایران ـ به ویژه از سال 1942 م / 1321 ش ـ در بستر تاثیر پذیری از دستاوردها و رفتارهای هنری رایج در دنیای غرب ، دستخوش تجربیات و تحولات نو ظهور و گوناگونی شد. از این رو، رویکردی تحلیلی – تاریخی ، به تنوع و اوج گرایش های هنری آن دوران – بالاخص در سال های پر شور و پر تپش دهه های 40 و 50 خورشیدی ( مقارن با دهه های 60 و 70 میلادی) – می تواند بستر مناسبی باشد برای بررسی عمیق تر زمینه ای که امروز به منزله زیر ساخت و زیربنای گرایش های هنری مدرن در نقاشی معاصر ایران انگاشته می شود! زمینه سازان این جریان، چهره های نام آشنایی هستند که هنر نوگرای ایران در عرصه های گوناگون ـ از تولید و خلق آثار هنری گرفته تا امر تربیت نسل جوان هنرمندان نوگرا و...ـ به نوعی وام دار تلاش های ایشان است. هنرمندانی چون: جلیل ضیاء پور ، محسن وزیری مقدم، هانیبال الخاص، مارکو گریگوریان و...نوشته ای که پیش رو دارید، بر آن است که تا حد امکان از طریق بررسی تحلیلی روند فعالیت های هنری « مارکو گریگوریان» و فراز و فرودهای عملکرد هنری وی، سهمی شاید موثر و مفید را در امر شناخت و قضاوت دوران زمینه سازی که به ظاهر پشت سر گذاشته ایم ، به خود اختصاص دهد.
درباره تاریخ اجتماعی هنر: تیمورتی جی کلارک / روبرت صافاریان

نامه ای به والتر بنیامین: تئودور آدورنو / امید مهرگان

درباره مساله خود آیینی هنر در جامعه بورژوازی: پیتر بورگر / مجید اخگر

درباره اصالت و بنیاد هنر
گفت و گوی تلما گولدمن با لورنا سیمپسون: ترجمه نیما ملک محمدی

زنان سیاه در عکس های لورنا سیمپسون: کلی جونز / نیما ملک محمدی

لورنا سیمسپسون
لورنا سیمپسون، عکاس و فیلم ساز زن"آفریقایی – آمریکایی" است که کارش را از دهه­ی 80 آغاز کرد.از نسل هنرمندان بعد از کانسپچوال آرت که دغدغه های فرامتنی خود ( در اینجا جنسیت، نژادپرستی، اقلیت) را در هنرشان گره زدند.تصویر و زبان دو ابزار قدرتمند سیمپسون و بسیاری از دیگر هم نسلانش ( همچون کروگر، هولتز، و...) است، که آثارشان را در دو مرز گفتمان های اجتماعی، هنری، فلسفی و روانشناختی حرکت می دهد. فهم و درک آثار اینان، بی رجوع به زمینه­ی نهفته در پشت سرشان تقریبا ناممکن است.سیمپسون از اوائل دهه 90 به تجربه با رسانه سینما روی آورد. پیچیدگی روز افزون زبان سینمایی او ناشی از نیاز همیشگی اش به بده بستان با کثرت و چند گونگی است. او به عنوان هنرمند و زنی که در اواخر قرن بیستم بزرگ شده است، با تصاویر و صداهایی که هم زمان قصد تحمیل خود را دارند، مشکلی ندارد و هنر خود را هم از همین ها بیرون می کشد. و شاید راز ماندگاری آثار سیمپسون این باشد که آن ها هیچ گاه خود را بیانیه ای یگانه، قطعی و تععین کننده درباره­ی جهان معرفی نمی­کنند. او نخستین زن"آفریقایی -–آمریکایی" بود که آثارش در بی ینال ونیز به نمایش درآمده(1993).